Fina escrita, escrita finísima da última bela audacia producto das investigacións poéticas de eduardo estévez. Un libro tan visual, tan da imaxe, tan de estampas:
É crucial a dirección artística deste libro: a ambientación, o atrezzo, a fotografía.

O verso ambiguo, a doble cara. ¿Hermafroditismo? Arte de máscaras.
O verso que é muller, o que ama ás mulleres. Mulleres raíñas, mulleres atroces. O que morre nas mulleres, o que vive nelas. O aquecido e inenarrable misterio dELAS. O que devece por aprehendelo a través das palabras:

E así o ensaia, así o axexa eduardo neste libro. Este suxeito lírico difusamente polifacético, este eu poético insultantemente andróxino, cólase coma un gas da primeira á segunda persoa, a unha terceira e aínda máis lonxe, de suxeito até obxecto, de víctima até culpable.
Esta musa-muller convoca o espírito do autor, do facedor de metáforas puras, ábrelle os ollos ó autor, a esa parte curva de sí, esa femia. Cólleo da man a el para levalo a percorrer este mendigo territorio de apariencias, este teatro. A puta, a trapecista, a chamánica cigana, a raíña ebria, a pequena princesa sen rostro, a dama imaxinaria chegada dende os cárpatos.
¿É para eduardo o feminino o oco, a ausencia? ¿ou é simplesmente que esta fadiña cega se deconstrúe? ¿e qué é o que quedará despois dese proceso?

Proceso de deconstrucción, de negación, de marcha. Espazo do abandono.
Coma rotos rituais desencantados, ausente amor, estampas da derrota. Ela ábrese triste á posesión de outro(s), sen amarse o suficiente, corpo aberto e inxel, con esa acre aspereza das bombillas acendidas. A desterrada que debe esquecer e re-construirse, con tanta dor. A que recolle as súas cousas e marcha. A muller que quere romper, a que ser esquecida por quen só lle dona flores ou pedras. Caderno da desposesión, da desmembración, da entrega. A que se baleira de palabras, se desposúe do nome; a que quere morrer para vivir no silencio: asasinar a súa propia voz e fuxir canda a morte (enmascarada). Aquela á que se lle veñen negando todas as sílabas.

Son versos quedos, contemplativos, pero algo pasa. Algo está a pasar tras das estampas do desalento, retazos do non ser quen. Tamén neste libro fala o que se cala, viven cousas duras de máis para dicilas, disfrázanse de elipses, de metáforas de silencios. Cántame paxaro dende dentro da gaiola. Imaxe da posesión, do que escraviza, do que submete.

De cómo se profana unha esperanza, un aceno inédito, esa pureza. De cómo se estraga, de cómo se clausura. É durmir, e reencontrarse, recontarse. Contar unha a unha todas as trazas que me negaron. Coma un bosque de símbolos do que a miña ignorancia é significativa.
A que escribe -poética da metapoética- para que o silencio non merque as cicatrices do seu corpo. A que quere deixar aquí a mendiga e finísima araxe do seu nome; antes de marchar.
Minte nos seus versos de sexo dooroso adolescente. (O sexo adolescente non se sente dooroso. Aínda que o sexa). Días ausentes, días como abismos, solitarios. A morte nos versos deste libro; o seu bico rigoroso e delicado. E a agonía de nomear, o eterno acuciante. O baleiro. A desprovisión dos nomes, a senresposta, o desespero.
O sigo está noutro plano. O signo está noutro plano. (¿No recanto máis afastado do deserto?)
E alejandra. O tributo a alejandra. A víctima do silencio, a devota do silencio. Do poema, a mártir.

Decadencia divina de princesas mortas, de castelos que se derruban, de palabras esluídas. E aínda que tanta sombra estéril, que tanto baleiro nos fecunde. Refacerse en lama, reconstruirse da desposesión. Re-pensarse.

Pero tamén aquí a violencia do medo, o terror da calamidade. A violencia, a incomprensión, a pechazón. Contra ELA. A sombra contra ela. O aciago. Mesmo ás veces a morbosidade desa infamia. O recreo nesa fermosa adversidade, fráxil pálida. Sombriza. En pesadume. Case autocompasiva. Suicida.

Imaxe da princesa louca, desesperada, delirante. A súa ansia infinita. A súa ansia esganada. O ermo. Fuxir. Romper, hai que romper. Escandalizas. Percorres núa os corredores do castelo. Queres algo colérico pero algo. Foxes ao deserto. Deserto dos teus días. Co fardel dos remorsos e o estigma do pecado. Co tremor e co pánico tatuado na cara interna das coxas. Coa tristura. E deixaráste ir. Abandonaráste ao frío. Alguén, pasado o tempo, confundirá os teus pés cunha cortiza seca.

Pero a doble voz deste libro redunda no xogo dos equívocos, na máscara, no espello. Este será un texto controvertido porque propiciará ese debate, a discusión sobre os xéneros, o peso das circunstancias de quen o escribe, até dónde e dónde non debe saberse sobre o mesmo. E sobre todo ¿cómo inflúe no texto o extratextual? ¿cómo condiciona a nosa lectura? ¿hai unha escrita intrínsecamente feminina? ¿ten esta unha relación directa co feito empírico do xénero do autor/a? ¿unha relación irrevocable? ¿sexo masculino e mans femia? ¿sexo masculino e man ambigua? ¿modifica un texto a súa sinatura? ¿algunha posibilidade máis de fraude nesta fraude? ou ¿qué tipos de veracidade temos o dereito de reclamar como lectores?

Interrogantes da princesa rota, da boneca decadente, escritas nas páxinas deste caderno pálido, fermosísimo e apócrifo.