Pedir perdón ó foro. Presentar derrotas. Perdón por non saber medir esa distancia que "xa non precisas para estar triste". Si, estou contigo: a miña memoria é unha postal das rúas da infancia tras o bombardeo". ¡Que pasada! E eu non quería hoxe facerme presente aquí e falar da miña derrota senón que quería como ti dis "non poñer mobles para o paxaro ausente... e atravesar a gaiola en silencio o deserto sumirme no solpor".
Perdón, eu non son eficiente, nin listo. Ti o sabes. Xúrocho. Non volvo meterme noutra deste tipo porque sufro. Espero que me creas cando te diga que levo 15 días de derrota obsesiva tentando escribir algo coherente e que se entenda do teu itinerario. 15 días fumando demasiado. 15 días ocupando cafeterías estúpidas cos meus espasmos ridículos, 15 días recibindo patadas dos seguretas do CGAC, 15 días sentindo a derrota de non ser quen de sintetizar todas as cousas preciosas que creo entendo pero non sei dicir que entendo. ¿Sabes? Teño dúcias de fólios con notas incomprensibles e como dato direi que no meu ordenador este é o séptimo arquivo que empeza co nome Edu. Perdón por destrozarte o intre. Debín decir que non. Ser consciente. Xúrocho, esta é a derradeira. Porque eu non quero falar do contido literal dun libro. Iso é doado, pero é que un está farto de que o crítico fale dun libro contándonos o que conta o libro (incluso desvelando o final e fodendo a película) ou que confunda os personaxes co autor ou que reiterprete a memoria de un como se a memoria de un fose o importante. Non, o importante non é a memoria de un, o importante é a memoria. Cómo construimos a memoria. Estou farto de que me inventen "traumas" e me convirtan nun tipo de bicho que non son, e por riba non máis agraciado que este bicho que en realidade son.

Se alomenos me deixaras presentarte cun poema. Porque eu son un poeta (isto eu non o diría nunca se non fose porque ti lle chamas as cousas o que són e sen medo do que son: poema é poema aínda que me soe fartal iso de poemas e poetas. Gracias por dignificar). Pois iso, se alomenos me deixases presentarte cun poema. Porque eu son un poeta e por iso sei que hai vinte mil variables funcionando en cada cousa e que se contradín e se axuntan e se separan e que non se poden explicar con palabras convencionais, senón creando derrotas (andamios para o texto). Estructuras de coñecimento. Son tan listos os tolos ¿sabes? Os tolos son tan listos e saben tanto de cómo funcionan as cousas que saben que non se poden explicar tampouco con palabras convencionais. Por iso, de súpeto, collen unha pedra e tírana a un escaparate de Armani e se masturban diante do furgón proferindo palabras obscenas e rindo a gargalladas da policía sen que ninguén entenda nada de nada. ¿Viches a aquel? Si home, ese que se subiu á farola aquela noite preciosa de verán a cantar a Marsellesa. Eles saben que o único recurso estilístico posible para dar conta dos significados é a figura literaria chamada "tolerías". En fin, metáforas. Quéroos, uf, son guapos e listos coma un raio. Científicos. Poetas.
Edu, sintoo. Quería simplemente poder chegar a dicir algo sobre o que está detrás e como o poeta constrúe andamios para dar conta do que hai detrás. ¿Por qué nunca se fala da forma? Do trazo. Do xeito en que... Eu non podo, eu non teño coñecementos nin son especialista na análise literaria que tanto boto en falta nos especialistas en análise literaria. Somente podo dicir que... anda, déixame dicilo como eu sei:
Constrúes como araña "cos fíos por detrás". Sen abalorios. Jo, quería simplemente poder chegar a dicir algo que teña que ver co teu andamio. O poema non como verdade senón como proceso para coñecer cómo coñecemos e así derrubar coa ciencia da metáfora e da imaxe as leis xerais e inamovibles da ciencia. Esa gran metáfora para unha simulación serodia. Quería falar do texto como excusa para comprender e trazar unha liña aristotélica e recuperar iso de que a poesía (a diferencia dos políticos e da ciencia) non só fala das cousas como son, senón de cómo son, de cómo poderían ser e das potencialidades de ser. E, é curioso, se as cousas poden ser outras cousas, as cousas non son, senón que están, dándose irremediablemente inaprensibles para o eterno. To be or not to be. O tempo non existe. Dédúcese das transformacións. ¿Como pode ser, se ti empregas verbos e accións e tempos e consegues esa maxia da quietude? Poder definir o mundo non polo que é senón polo silencio que media entre dous que é. Ti constrúes así. A túa poesía dime iso. ¿É o silencio entón o que permite que os obxetos sexan ruído e non se silencien? Figura-fondo. Ti o dis: o poema como linde para o distinguo. O Poema como escusa para dotar de significado a selva. ¡Claro! Se ollo e obxeto se dan nun mesmo punto, somente o poema pode crear o espazo preciso entre ambos para que ambos os dous existan. Xa. Trazar unha liña de ausencia. ¿Esa é a derrota? Facer unha poética da ausencia para desvelar, por contraposición, o territorio. ¡Cabrón! Araña. Qué ben constrúes o invisible: sustantivo-silencio-sustantivo, frase curta verbo de acción, metáfora. Fillo de puta cabrón, claro, Edu, claro: o invisible tamén é significado ou é o que dota de significado. E o significado non soporta os adornos: abalorios. Less is more, que dicía Mies Vander Roe. Escribir como esculpe Sol Levit. Araña.

Porque a traducción da túa poética é arañadamente sinxelo-complexa. E DIGO poética porque este libro é o que está detrás de todos os teus libros preciosísimos.
Por iso entendo que reivindiques a ficción na poesía e nos advirtes de que non se nos confunda o eu: "¿cal é a necesidade de falar dun mesmo no poema?" Disnos. "¿somos acaso máis fermosos que cada amante novo de cavafis?". O que silencias é precisamente para min o importante. ¿Acaso non é a ficción unha nova definición da verdade polo que non é verdade? ¿Non é a elección-construcción sobre o que ficcionar o xogo-derrota que permite desvelo? ¿É o urinario de Duchamp a obra de arte ou é Duchamp a obra de arte capaz de converter un puto urinario en Duchamp?

A derrota, amigo, ti o sabes, a derrota pode ser a túa liña de mirada sobre o cadro. A derrota é o rastro que quedaría se puidésemos pintar a inercia da caída. Poema.

Vasme matar porque isto non se di nas presentacións. Mira, a min parécesme bonito. Bonitos ti e máis eu nesa postal camiñando polas rúas. Eu coma un xigante grande facendo aspaventos cos brazos e todo bonito e embarullado. E ti aí, ó meu carón, un tanto máis cativo, máis quieto, coas túas gafas na greta do muro. Bonito, coas gafas, bonito, listo coma un raio, trazando a derrota.