Temporal

-Meia máquina! Aproa para o vento!

Os cárdenos cabalos da surada
galgan no ceo gris.

-Izade esa bacía! Andan os demos soltos!

Os trallazos dos lóstregos fustigan
ás bestas da galerna.

-Atai a maquinilla o cabo da xareta!

Abrese o mar en turbillóns cinzosos
e renxen as coadernas cos planazos.

-Coarta sueste! Dádeme esa roda!

Os berros do patrón
afóganse na escuma alporizada.
As poutas dos curiscos
van cardando nas almas destemidas.
As borrallentas foulas atoladas
agárranse da man, adoecidas,
i-en faminto remuiño
roda sinistra bailan agoirentas.

... catro mares arreo,
estoupan na coberta pol-a proa
i-en bradeante rolar fuxen co-a presa.

... ainda se ollaron brazos
que no cumio dos soutos galopantes
do borrallento mar,
aspaban un semáforo d'anguria.

Virxe do Carmen, Nai de mariñeiros!

Eduardo Blanco-Amor, Poema en catro tempos, Virs, Buenos Aires, 1931.
Para obter máis información sobre o autor preme aquí.
Fonte: edición facsimilar a partir do exemplar do autor, Artesa, A Coruña, 2000.