Hai un barrio no alto do pobo
onde noutrora ían parellas os domingos á tarde.
As mulleres teñen os dedos con puntos de cor encarnado
e os oídos con xordeira das máquinas de coser.

Ás veces os seus sons
marcan tan ben o ritmo
que miña irmá non emprega metrónomo ó toca-lo piano.
Ó fondo atoparéde-la vivenda das gaivotas.
Deixaron as praias para procura-lo alimento no centro da Terra.
No medio do lixo.
ule a podre alén das ventás de aluminio.
Todos coñecen ata o máis feble surco que o veciño ten na face.

Ós luns
as camionetas abeiran
recollendo con xestos de cinismo chaquetas e saias
que logo elas han ver nos desfiles de moda
que dan pola televisión de todos.

O espello do que falo
non deforma imaxes.

Antía Otero, de O son da xordeira.
Espiral Maior, A Coruña, 2003.
Para obter máis información sobre a autora preme aquí.
Fonte:a mencionada edición.