Escribín os poemas deste libro a medida que ía lendo o guión de Ciudad-ela, un espectáculo de títeres que Caro estaba preparando coa súa compañía El Bavastel. Nalgún momento decidín ir intercalando os poemas no medio do texto de Ciudad-ela e mandeillos a Caro. Empezou así un longo intercambio de correspondencia (bilingüe), plagado de longos silencios, nos que cada un foi aportando a súa man ata dar como resultado este texto final.

A fotografía correspondeá representación do espectáculo en Buenos Aires.

Eduardo Estévez

(Obertura)

preparamos o retábulo para a tristeza

de cara ao público

a nosa existencia non ten sangue
nin vendaxes

é un amor de papeis en branco

soños fugaces espallados polo ar

poemas extraviados
mesmo antes de naceren

morrer de cartón pedra
tea e cabazas

Ela: fermosa muller sen idade. O rostro pálido, o cuerpo nu, o ollar gris. O seu cabelo, esparexido, dá a imaxe dun río, onde hai nós, tramos trenzados e obxectos enmarañados.

El: un vagabundo feliz

Ela, deitada, é o escenario, o horizonte, enorme boneca de escuma.
A acción sucederá sobre a paisaxe do seu corpo.

a acción sucederá nas nosas mentes.

Os espectadores serán recibidos cunha música e órgano de man que vén de lonxe e o eco de voces que convidan a pasar...

atención
damas e cabaleiros
atención

velaquí o mundo dos soños

dende agora
serán vostedes espectadores da irrealidade

velaquí un recanto de abandono
amores desencontrados

son estes os ruídos
e os silencios da nosa memoria

A función vai a comezar: «Adiante, señores, adiante.»

(Primeira escena)

No ceo, moitos ollos.
A un lado, un obelisco branco.

Pouco a pouco ela comeza a moverse, ata que se ven os seus ollos ollando para el embelesados. Ela, paisaxe, arrolar, acaríñao, vai enchendo o espazo que el habita.
Empeza a soar unha música de tambores. Un ollo pasea pola escena ata deterse canda o vagabundo durmido. Palpebrexa, lentamente.
Péchase.
Os sons da cidade vanse apagando.

Silenzo.

(Paxaros ocasionais ao lonxe.)

neste parque de noite
non hai ninguén

e no ceo
ollos

De súpeto, érguese inquedo. Olla para si. Olla os xornais que o cobren; revólveos. Colle un e le en voz alta:

«na fonda noite universal
que apenas contradin estes farois...»

A súa voz ten eco. Respira fondo e iso faille toser.
Olla para arriba.
Apagón.

(Interludio)

todo está disposto
no seu exacto lugar ocasional

na súa casualidad precisa

está listo o altar
para inmolarmos o año

quer dicir
para inmolármonos

(Segunda escena)

O vagabundo percorre a paisaxe do corpo dela, cada recanto, con paso adurmiñado.

iso foi hai séculos

(palabras da memoria
a fantasía da memoria)

e non había silenzo senón sol

apareciches
lembras?
entre cortinas verdes e azuis

e a caixiña tocaba
música de Bach
concerto para clave número ...

iso foi hai séculos
(palabras do esquecemento)

Acéndese unha frecha, indicando a dirección na que el comeza a camiñar.

Pasa diante dun semáforo, fixo en amarelo.
Detense diante dun cartel de luz intermitente.

Sons de coches e buguinas.

Finalmente volve camiñar e sae da escena.

Ela comeza a cantar unha canción de berce
e, mentres canta, vaise quitando do pelo un farol, un banco, un ombú. Vainos colocando na escena baleira.
O espazo negro fai que todo pareza suspendido.

descubríchesme un mundo
de farois apagados
e fiestras brancas

quitaches do teu pelo pardais

do meu peito nubes niños

roubácheslle á noite
avelaíñas

Acariña por un intre o banco onde el durmía. Suspira.

(Terceira escena. O mundo dos soños)

todo arredor
avelaíñas

nos parques nas árbores
entre as pólas máis núas

arredor
palabras
baleiras con recendo a chuvia

saín na túa procura
polos salóns máis ateigados
as rúas desertas

pasei a vida

levo toda unha vida

na túa procura

Entra ela, pequena, cuberta con lixeira túnica.
Detense detrás del, que está sentado no banco.
El presíntea, vólvese.
Ela some.

a miña memoria está feita
destes ecos remotos

de luces de neon películas o son
dalgunha radio

de fantasías
de erros

os rostros son brancos

a miña distancia está feita
de palabras

o meu corpo de cicatrices

procureite sen acougo

as mans repletas de bágoas

presentíate e dixen
a berros unha vez
e outra o teu nome
que xa nin lembro

perdinme polas rúas os bares as botellas
de xenebra barata

voei só nos poemas
entre os pardais máis leves

voei co voo
desapracíbel dos pardais

sobre a cidade de silenzos

(Ela no seu soño)

unha muller
coas soas mans quedas
pousadas no colo
finísimas
sobre o vestido estampado

Á esquerda ilumínase unha fiestra da que pende unha escada de man.
O vagabundo debrúzase por ela. Comenza a baixar.

Cando chega abaixo está outra vez no parque.

Ela, sentada no banco, espera. Ten un caravel vermello no pelo.

El achégase e tápalle os ollos dende atrás. Ela colle as súas mans e bícaas.
Bícanse fondamente.
Íspense a medias e fan o amor sobre o banco
Escóitanse, ao lonxe, tambores.
Cae a luz, como se atardecese.

(Interludio)

vivimos de lembrar intres
suspendidos sobre fondo negro

temos o corpo
marcado polo inverno

así somos
restos dun mundo imaxinario
cinza da nosa propia fantasía

imaxes
no muro da caverna
do que nunca foi
nin será
nin morre

(Cuarta escena)

Quietude.
El adurmiñouse.
Soa unha buguina con estrondo e o semáforo ponse verde.
Ela, sobresaltada, levántase e sae correndo.

era de noite

puxéchesme na alma
unha paisaxe
dores
milagres en cadanseu sitio

despois partiches
sen lúa e deixáchesme
as mans repletas de bágoas

a escuridade
acubillou os meus ósos
co agarimo dunha puta

e eu marchei sen pagar

El érguese, lentamente. O seu corpo está como durmido e cústalle moverse. Faino todo en cámara lenta.

Empeza a camiñar. O ruído é máis intenso.

Ilumínase a parte dereita do retábulo.
Hai un ombú no sitio do obelisco.

O ollo chora.

unha árbore sen follas
no centro da cidad leve

no centro do desacougo

El, sentado no seu banco, agora (eternamente) cos ollos moi abertos.
Son ininterrumpido de goteira.

a pérdida
vagarosa do soño

do son do espazo

a tristeza nunha gota
de auga que cae
de auga que
cae

a lentitude que doe

que é coma dicir
a soidade

(Coda)

Pasa a lúa nun carriño que coa como un coche a gran velocidade.
Despois oiráse só a goteira e, de fondo, a chuvia.
El acubíllase no banco cos ollos enormemente abertos e treme de frío.
Apagón.

a distancia significa
que ti xa non estás
que marcharon mesmo as sombras

a néboa

un rumor

xúrocho
fixemos o amor mansamente
amámonos de vagar
amámonos palmo a palmo

xúrocho
botámonos de menos
mesmo sen vernos
mesmo sen lembrar
os nosos xestos as enrugas do ollar

a distancia é
todo este mundo xordo
e cego