poemario en construción       poema   a derradeira vez versión   1 ligazóns asociadas na bitácora   outras versións

nada no seu rostro
nas circunstancias
facía pensar que aquela noite
sería a derradeira

foino visitar
á súa casa coma sempre

cearon xuntos falaron
dos seus pequenos
mundos cotiáns

a pizza conxelada
sóubolles esa noite a amable
rutina
á lenta calma
das cousas que se saben
inmutábeis

cando foi xa unha hora prudente
(os dous tiñan obrigas cedo
ao día seguinte)
ergueu da mesa colleu
o abrigo
(vai frío pola noite
en marzo)

acompañouno abaixo
agardou
na porta ata que subiu
ao coche acendeuno
e marchou

aínda demorouse
uns segundos cando xa
desaparecera ao torcer
na esquina